↑ Powrót do O szkole

Historia szkoły

„Bywa, że historię kształtują czyny wielkich tego świata, ale zwykle składa się na nią mnóstwo działań tych maluczkich” Mark Yost

Zespół Szkół Drzewnych i Leśnych w Żywcu istnieje już od 65 lat. Dzieje szkoły rozpoczęły się w „białej sali” dziewiętnastowiecznego Pałacu Habsburgów, kiedy to 1 października 1946r. do zebranej młodzieży przemówił dr Józef Wawak, inaugurując  w ten sposób nowy rok szkolny 1946/47.

W swoim wystąpieniu odwoływał się do roli młodego pokolenia w kształtowaniu przyszłości narodu i państwa. Trudno zliczyć, ile razy w ciągu istnienia, szkoła przekształcała się i zmieniała nazwy oraz profile kształcenia.

Decyzja o jej powołaniu zapadła w Warszawie w 1946 r. Pismem ZN. spr. II Ośw. 0517/ 015 z dnia 11 września 1946 r. Departament Organizacji i Kadr Ministerstwa Leśnictwa uruchomił w Żywcu Państwowe Gimnazjum Przemysłu Drzewnego. Kształcenie miało się odbywać w oparciu o dwa kursy: o trzyletnim czasie nauki oraz    na okres przejściowy, przyspieszony o dwuletnim czasie nauki. Utworzenie placówki uzasadniano koniecznością przygotowania kadr przemysłu drzewnego. Kandydatów do szkoły kierowano do Nadleśnictwa Żywiec, gdzie mieli składać podania i stosowne dokumenty. Ostateczny termin zgłoszeń wyznaczono na dzień 30 września 1946r. Chętni do nauki w szkole musieli wykazać się odbytą praktyką w lasach państwowych. Zalecano przyjmowanie praktykantów, którzy nie zostali zakwalifikowani z braku miejsc do gimnazjów leśnych. Przy szkole utworzono zintegrowany z nią internat. Trudności aprowizacyjne w latach czterdziestych wpłynęły na decyzję o rozpoczęciu hodowli trzody chlewnej, która przetrwała aż do początków lat dziewięćdziesiątych. Została zakończona na żądanie władz sanitarnych miasta. Do dziś absolwenci i pracownicy szkoły wspominają nieprzemijający w ich pamięci zapach swojskich wyrobów, w tym kaszanki i smalcu z cebulą. Miejscem hodowli kilku świń były oficyny i wozownia pałacu Habsburgów. Młodzież z internatu w miesiącach:wrześniu i październiku często zbierała w parku żołędzie na potrzeby hodowli. Innym zwyczajem praktykowanym przez lata było kiszenie kapusty w dużych drewnianych beczkach. Wtedy to „wybrańcy” musieli dokładnie umyć nogi, aby wykonać pracę ubijania kapusty bezpośrednio w beczce. Na siedzibę szkoły przeznaczono własność Karola Olbrachta arcyksięcia Habsburga, która na mocy dekretów PKWN z dnia 6 września 1944 r. o reformie rolnej oraz z dnia 12 grudnia 1944 r. o upaństwowieniu lasów przeszła na rzecz Skarbu Państwa. Na mocy wyżej wymienionych aktów prawnych, a także zarządzeń Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 5stycznia 1945 r. i z dnia 17 stycznia 1947 r. zespół zamkowy został włączony w skład państwowego gospodarstwa leśnego Dyrekcji Lasów Państwowych w Krakowie. Dyrekcja przekazała zespół zamkowy do dyspozycji Nadleśnictwa Żywiec oraz Państwowego Gimnazjum Przemysłu Drzewnego w Żywcu. Wewnętrzne zarządzenie DKL Kraków określiło, które budynki miały pozostawać           w użytkowaniu szkoły (Nowy Zamek, Stary Zamek, oficyny zamkowe), a które Nadleśnictwa Żywiec (Dyrekcja Dóbr Żywieckich arcyksięcia Habsburga). Stary Zamek z tzw. Garażami (do niedawna siedziba WKU) aż do 1970 r. stanowił bazę mieszkaniową dla większości pracowników szkoły. Część kadry mieszkała także w pomieszczeniach Nowego Zamku. Bezsprzecznie taka sytuacja wpływała na rodzinną wręcz atmosferę panującą wśród pracowników szkoły. Organizatorem a zarazem pierwszym dyrektorem szkoły w latach 1946-48 był absolwent Politechniki Lwowskiej mgr inż. Eugeniusz Jaciow. W tym czasie w placówce pracowało 18 pedagogów, w tym jedna kobieta profesor Anna Sobocińska, ucząca języka ojczystego, wielka humanistka, opiekunka szkolnego teatru. Kadra pedagogiczna, łącząc rozległą wiedzę teoretyczną z umiejętnościami praktycznego jej wykorzystania, przekazywała ją młodzieży stosując nowatorskie metody nauczania. W pamięci pierwszych roczników absolwentów pozostaną na zawsze Karol Stokłosa, nauczyciel matematyki, opiekun samorządu uczniowskiego, który swoim surowym trybem życia zyskał szacunek swoich uczniów; Józef Schneider, z wykształcenia inżynier leśnik z zamiłowania entomolog, plonem jego życia był wielki zbiór motyli i owadów; Józef Madej, nauczyciel przedmiotów zawodowych i rysunku; Zdzisław Montowski wieloletni wychowawca internatu, który przez kilka lat pełnił funkcję prezesa Zarządu Powiatowego PCK w Żywcu., a także zasłużony dawca krwi; Marian Bednarski, nauczyciel wychowania fizycznego, który w czasie okupacji działał w organizacjach konspiracyjnych i uczestniczył w akcjach bojowych.

W szkole od jej powstania aż do połowy lat dziewięćdziesiątych obowiązywały zielone mundury z rzadko spotykanym orzełkiem na guzikach. W 1948 r. mury szkoły opuściło 36 pierwszych absolwentów, którzy znaleźli pracę w zakładach przemysłu drzewnego. W tym też roku szkołę przekształcono w Państwowe Liceum Przemysłu Drzewnego I i II stopnia. Nowym dyrektorem na okres dwóch lat został  mgr inż. Stanisław Sowiński, późniejszy wieloletni dyrektor Zespołu Składnic Lasów Państwowych w Żywcu, którego w 1950 r. na stanowisku dyrektora zastąpił mgr inż. Władysław Gajewski. Był to pasjonat brydża, absolwent SGGW w Warszawie, więzień obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau, przez szesnaście lat kierujący placówką. W styczniu 1950 r. Ministerstwo Leśnictwa określiło warunki rekrutacji do podległych sobie szkół. Kandydatów do Liceum I stopnia obowiązywał wiek w przedziale 15 do 18 lat , dobry stan zdrowia, złożenie egzaminu wstępnego z języka polskiego, matematyki i przyrody z zakresu 7 klas szkoły podstawowej. Nauka w szkole miała trwać trzy lata i była bezpłatna. Uczniów obowiązywało mieszkanie w internacie szkoły. Koszty utrzymania ponosił uczeń. Dla uczniów niezamożnych, osiągających dobre postępy w nauce oraz odpowiadających wymaganiom społeczno-politycznym przewidziana była pewna ilość stypendium. Pierwszeństwo w przyjęciu do szkoły mieli synowie robotników i chłopów oraz synowie pracowników leśnych, sieroty po ofiarach wojny i dzieci uczestników walk o wolność i demokrację. Podania o dopuszczenie do egzaminu wstępnego należało składać do 30 maja każdego roku. Wśród składanych dokumentów oprócz metryki urodzenia, ostatniego świadectwa szkolnego, własnoręcznie napisanego życiorysu, powinny znaleźć się: opinia Rady Narodowej i organizacji młodzieżowej. Przed egzaminem kandydaci byli poddawani badaniu lekarskiemu.

Rok 1951 zapisał się szczególnie w dziejach szkoły. Zarządzeniem Ministra Leśnictwa z 10 kwietnia 1951r. Nr. II/ ORG. 003/ 52 szkoła zmieniła nazwę na Państwowe Liceum Przemysłu Leśnego I i II stopnia. W czerwcu 1951 r. Ministerstwo Leśnictwa zarządzeniem Nr. III/Szk/0400/14 ze względu na wprowadzenie w roku szkolnym 1950/51 zmiany programów nauczania i zasadniczej organizacji szkolenia we wszystkich klasach Państwowych Liceów Przemysłu Leśnego I i II stopnia w Żywcu przekształciło szkołę w jednolite, czteroletnie Państwowe Technikum Zawodowe Przemysłu Leśnego, na podbudowie programowej 7 klas szkoły ogólnokształcącej. Zadaniem szkoły było szkolenie techników dla państwowego gospodarstwa leśnego w zakresie przemysłu leśnego obejmującego różnego rodzaju przeróbkę drewna. Absolwent szkoły otrzymywał tytuł technika przemysłu leśnego w zakresie tartacznictwa z prawem wstępu na wyższe uczelnie. W październiku 1951 r. Ministerstwo Leśnictwa zarządzeniem NR. III/Szk. 0400/ 23 wprowadziło nową nazwę szkoły: Technikum Przemysłu Leśnego w Żywcu. W pierwszej połowie lat pięćdziesiątych do szkoły w roli wychowawców internatu i wykładowców zostali skierowani nakazem pracy jej absolwenci, wśród nich: Tadeusz Habior, Edward Różański, Izydor Wiśniewski. W roku 1956 został przełamany monopol męski, gdy w murach szkoły pojawiły się trzy uczennice: Kunegunda Łoboda, Anna Kłusak, Jolanta Szpak. Szkoła rozszerzała zakres swojej oferty edukacyjnej otwierając w 1962 r. wydział zaoczny. 1 września 1963r. zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego NR. III/Szk.1122/07 przekształcono szkołę w Technikum Przemysłu Drzewnego. Od 1966r. przez 6 lat stanowisko dyrektora pełnił mgr inż. Antoni Gregor.
W sierpniu 1972 r. dyrektorem został mgr Izydor Wiśniewski, absolwent WSE w Krakowie, wcześniejszy wieloletni wicedyrektor. Był najdłużej urzędującym dyrektorem szkoły. W czasie jego dyrektorowania szkoła rozwijała się. Wzrastała liczba uczniów i kierunków kształcenia. Dla lepszego przygotowania uczniów do zawodu szkoła organizowała mało spotykaną formę turystyki krajoznawczej ze zwiedzaniem zakładów przemysłowych. Młodzież w ramach praktyki zawodowej i obozów wędrownych uczestniczyła w akcjach zalesiania i sprzątania świata. Absolwenci tej szkoły byli chętnie zatrudniani w zakładach przemysłowych w całej Polsce, jako dobrze przygotowani do pracy w swojej specjalności. W szkole działały sekcje sportowe, jak: piłki nożnej, lekkoatletyki, piłki ręcznej, narciarstwa, turystyki górskiej. Uczniowie brali udział w zawodach sportowych na różnych szczeblach, osiągając wysokie wyniki. Świadczą    o tym liczne puchary i dyplomy znajdujące się w szkole. Chlubą szkoły i powiatu był prężnie działający zespół pieśni i tańca „Jodły”. Powstały w latach sześćdziesiątych rozsławił imię szkoły odnosząc wiele znaczących sukcesów i zdobywając złotą oraz srebrną ciupagę na Międzynarodowym Festiwalu Ziem Górskich w Zakopanem. Zespół ten często występował w kraju i za granicą. Jego kierownikami byli m.in. inż. Jan Jurczak i mgr Jan Jeleśniański. O popularności zespołu może świadczyć umieszczenie go w Encyklopedii folkloru i kultury ludowej w Polsce. Życie w szkole wzbogacały swoją działalnością liczne koła przedmiotowe i organizacje społeczne: ZHP, LOK, LOP, PTTK, PCK, Spółdzielnia Uczniowska. Kształtowały one postawy społeczne młodzieży, przygotowywały do dorosłego życia. Z inicjatywy polonistki Anny Sobocińskiej w latach pięćdziesiątych młodzież skupiona w teatrze szkolnym wystawiła sztuki: Aleksandra Maliszewskiego „ Droga do Czarnolasu”, Stanisława Dygata „Nowy Świętoszek” oraz Ballady Adama Mickiewicza. Tradycje te są nadal podtrzymywane przez młodzież, która pod opieką mgr Barbary Czub i mgr Lucyny Grońskiej – Dobosz przygotowuje spektakle słowno-muzyczne z okazji świąt państwowych i narodowych.

Lata siedemdziesiąte i osiemdziesiąte to czasy zmian w systemie edukacji, zwłaszcza w szkolnictwie zawodowym. Szkoła przekształca się w Zespół Szkół Zawodowych Ministerstwa Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego (1979 r.), a następnie w Zespól Szkół Drzewnych i Leśnych (1984 r.). W skład Zespołu wchodziły w tym czasie: Technikum Przemysłu Drzewnego, Technikum Celulozowo-Papiernicze, Technikum Leśne, Policealne Studium Zawodowe Leśne, Policealne Studium Zawodowe Drzewne, Studium Zawodowe Drzewne. Całokształtem pracy szkoły zarządzał zespół kierowniczy, w skład którego oprócz dyrektora wchodzili: wicedyrektor ds. pedagogicznych, wicedyrektor   ds. administracyjnych, kierownik internatu, kierownik wydziału zaocznego. Funkcje wicedyrektora ds. pedagogicznych pełnili: mgr Rudolf Letki, mgr inż. Jan Mehlis, mgr Izydor Wiśniewski, mgr Bogdan Grodzicki, mgr inż. Tadeusz Zoń, mgr Jan Otwinowski, mgr Halina Hołowińska, mgr Piotr Dobosz oraz mgr Janina Dudek (do teraz). Wicedyrektorami ds. administracyjnych byli: mgr Roman Biernat, Ryszard Zawartko, późniejszy zastępca dyrektora Szpitala Powiatowego w Żywcu, Henryk Bodziak. Pracami internatu kierowali: mgr Stefan Zyzański, Tadeusz Habior, mgr Edward Różański, Zdzisław Montowski, Czesław Jasek, Wiesław Ząbecki, Barbara Adamczyk. Stanowisko kierownika wydziału zaocznego pełnili: inż. Eugeniusz Grzesiuka, inż. Stefan Orbik, inż. Michał Zoń. Pracami sekretariatu kierowały między innymi panie Genowefa Oślizło, wielki przyjaciel młodzieży, przedwojenna nauczycielka języka polskiego, która ze względów zdrowotnych musiała zrezygnować z pracy przy tablicy, Władysława Zaręba, Jadwiga Jeleśniańska (do teraz). Tradycją szkoły jest, iż wielu jej absolwentów powróciło do niej w roli pedagogów lub pracowników administracji, wśród nich: mgr Izydor Wiśniewski, mgr Edward Różański,mgr inż. Tadeusz Zoń, inż.. Michał Zon, inż. Stanisław Tuleja, wieloletni kierownik Zakładów Drzewnych (tartaku) w Żywcu, inż. Jan Jurczak, Tadeusz Habior, Mieczysław Mazurek, Jan Golec, mgr inż. Kazimierz Kosowski, mgr inż. Stanisław Drożdż, mgr inż. Anna Miszczyk, mgr inż. Stanisław Marszałek, Adam Płonka, mgr Aleksandra Golec, Sybilla Gajewska, Lidia Montowska, Władysława Zaręba, Stanisława Adamczyk, Jacek Pruski, mgr inż. Katarzyna Kula- Gawron, mgr Grzegorz Lach.
Od września 1990r. stanowisko dyrektora pełnił mgr Jan Otwinowski, dotychczasowy wicedyrektor. Zastępując na tym stanowisku mgr Izydora Wiśniewskiego, który po 37 latach pracy pedagogicznej przeszedł na emeryturę, przedstawił nowe koncepcje pracy szkoły, związane z nowymi oczekiwaniami społeczności w związku z zachodzącą w kraju transformacją ustrojową. W 1991 r. powstały w Zespole, jako jedne z pierwszych w kraju, klasy ochrony środowiska, realizujące wdrożeniowy program nauczania. W dwa lata później szkoła utraciła status placówki resortowej, a organem prowadzącym zostało Kuratorium Oświaty w Bielsku- Białej. W roku 1995 zlikwidowano internat, który przez ponad czterdzieści lat kreował klimat w szkole. Nie mogło być inaczej, jeżeli w pierwszym trzydziestu latach jego mieszkańcy stanowili prawie całość uczniowskiej społeczności szkoły. Internat przez wiele miesięcy był ich drugim domem, tutaj pod bacznym okiem pedagogów kształtowały się ich osobowości i postawy. Z upływem lat te proporcje ulegały zmianie. Miejsce uczniów zamiejscowych pochodzących z różnych stron kraju zaczęła zajmować młodzież miejscowa. Szkoła coraz bardziej stawała się związana ze społecznością lokalną. Likwidacja internatu otworzyła nowe, większe możliwości rozwoju szkoły. Jego niemałą bazę zagospodarowano na pracownie, sale lekcyjne, gabinety. W 1998 r. w Zespole otwarto klasy o profilu analitycznym w ramach Technikum Zawodowego. W wyniku reformy administracyjnej w 1999 r. organem prowadzącym szkołę zostało Starostwo Powiatowe w Żywcu.

Na początku nowego stulecia szkoła poszerzyła swoją ofertę edukacyjną wprowadzając kierunek informatyczny, początkowo w ramach trzyletniego liceum profilowanego (zarządzanie informacją), a od 2005r. czteroletniego technikum.

Od 1 września 2006 roku funkcję dyrektora pełni mgr Piotr Dobosz, który wcześniej przez okres 9 lat zajmował stanowisko wicedyrektora. W tym czasie szkoła jako instytucja wychowawczo – kulturalna realizowała program rozwoju zakładający podnoszenie jakości nauki i pracy zgodnie z założeniem, iż „jakość to to, co zadawała, a nawet zachwyca klienta”. Potwierdzeniem wysokich osiągnięć uczniów i nauczycieli szkoły są przyznane w 2007 r. przez Kuratora Oświaty w Katowicach certyfikaty śląskiej szkoły jakości w obszarach: Kształcenie oraz Koncepcja Pracy Szkoły. Szkoła od 2005r. posiada również certyfikat w obszarze Wychowanie i Opieka, który uzyskała jako pierwsza szkoła w bielskiej delegaturze Kuratorium Oświaty. We wrześniu 2010r. absolwentom szkoły przyznano w Regionalnym Konkursie „Technik Absolwent 2010” zaszczytne I miejsca i tytuł Superabsolwenta. Miesiąc później szkoła otrzymała Certyfikat Jakości Interkl@sa, prestiżowego konkursu przeprowadzanego pod patronatem marszałka sejmu Rzeczypospolitej Polskiej. Sukcesy te są konsekwencją planowej strategii rozwoju placówki realizowanej przez pracowników pod kierownictwem dyrektora Piotra Dobosza. W ten sposób realizowane są potrzeby, oczekiwania i aspiracje poszczególnych klientów szkoły. Właściwe relacje między wszystkimi klientami szkoły powodują, iż placówka w środowisku lokalnym postrzegana jest jako instytucja bezpieczna, przyjazna i otwarta. Wśród absolwentów szkoły są prywatni przedsiębiorcy, dyrektorzy zakładów, artyści, księża, zakonnicy, zakonnice, żołnierze, policjanci, nauczyciele. Wielu z nich ukończyło prestiżowe wyższe uczelnie. W Jubileuszowym Roku w Zespole kształci się około 600 młodzieży w 18 oddziałach. Szkoła dysponuje szeroką bazą obejmująca nowocześnie wyposażone sale informatyki, profesjonalne pracownie chemiczne i leśne, sale przedmiotowe ze sprzętem audiowizualnym i pomocami dydaktycznymi, salę do gry w tenisa stołowego, siłownię, bibliotekę z licznym księgozbiorem.

W XXI wiek szkoła weszła z przesłaniem Karola Stefana Habsburga: „ …trzeba cieszyć się, że budynek służy szkoleniu nowej generacji, a to jest przyszłość narodu! I to jest najważniejsze”.

Facebook